Onrecht beantwoord je niet met ander onrecht, dat slaat nergens op. Alleen een dwaas wil niet in vrede leven.

Loubna Lafquiri, een jonge Marokkaanse vrouw, komt om bij de aanslagen in Brussel in maart 2016. Haar man blijft achter met hun drie kinderen en hij roept op tot verdraagzaamheid, respect en liefde.

Ik nam het boekje toevallig nog even in de hand, waarbij de oproep van haar man Mohamed El Bachiri in al zijn felheid weer aan me bleef kleven. De aanslagen zijn nu 10 jaar geleden, waardoor deze weer in het nieuws kwamen. Het lijkt me dat ook de boodschap van Mohamed weer eens in de schijnwerper mag worden geplaatst.

Het boekje bevat teksten opgetekend door Mohamed in de periode na de aanslag en uitspraken van hem in interviews, opgetekend door David Van Reybrouck. Het zijn korte bedenkingen, geschreven in een poëtische taal, die de onderliggende emoties voelbaar maakt.

Die poëtische stijl waarin het geschreven is versterkt de boodschap, zonder dat het belerend wordt. Het is een oproep tot mededogen, wederzijds respect en dialoog. In de huidige tijd, met al zijn extremisme en gewapende conflicten, is dit zeer op zijn plaats.

Mohamed El Bachiri is een moslim uit overtuiging, een Marokkaan die in Molenbeek woont. Na de aanslagen komt deze gemeenschap in woelig water terecht. Maar Mohamed is geen terrorist maar een echtgenoot, een vader, een sterke maar eerzame mens die oproept tot liefde en verdraagzaamheid, nadat zijn vrouw werd gedood in een terroristische aanslag.

Lees het traag, beetje bij beetje.