Herinneringen aan mijn bergdorp

Als Schorsch sterft, de man met wie Max meer dan 80 jaar bevriend was, overdenkt hij het leven in hun bergdorp.

Het boek bevat enkel de herinneringen die door het hoofd van Max spelen bij de dodenwake van zijn vriend. Er zit geen verhaal in, gedachten gaan hun eigen weg. Beide mannen kenden elkaar van jongs af aan, ze waren verliefd op dezelfde vrouw en woonden in hetzelfde dorp.

Maar het dorp van hun jeugd bestaat niet meer. De boerderijen en de houtverwerking bleken niet rendabel, ook de kleine handarbeiders niet, zodat de jonge mensen weg gingen. En nu komen “de nieuwe mensen” er wandelen die de bergdorpen vredig, rustig en idyllisch vinden. Maar Max zegt : “In een dorp wonen mensen en zijn er mesthopen. En hoe dichter je komt, hoe erger het stinkt.”

Max herinnert zich de kleine besloten gemeenschap waar mensen elkaar hielpen, waar je kruiden en fruit vond, waar je verse groenten kweekte. Het was een leven in en naar de natuur, waar niets veranderde en iedereen elkaar kende. Een bestaan zonder TV en internet, in kleine eenvoudige huizen. En Max denkt met veel liefde terug aan die tijd.

Maar er gebeurden ook minder idyllische zaken. Er was soms geweld tegen vrouwen, er werd soms te veel gedronken, mensen die “anders” waren werden weggestoken. Mensen wisten het, maar keken de andere kant op, lieten betijen, grepen niet in. Waarover je niet sprak bestond niet. “En de sneeuw was als het zwijgen, dacht hij, de sneeuw dekte alles toe. Ze maakte de wereld stil – maakte haar mooi.”

Dit kleine boekje is een liefdevolle ode aan een vriendschap en een manier van leven die niet meer bestaat, zonder echter deze te idealiseren, integendeel. De fouten van toen worden nu pas benoemd en erkend.

Maar de liefde naar die besloten gemeenschap blijft, een leven in een mensen-gemeenschap, een leven dat ten dode is opgeschreven, dat wordt ondergesneeuwd.

Lees het traag, het zal je raken.