Hekserig!!!
Dodeman. Door: Uschi Cop.
Oh wat een boek: het onderwerp én de cover spraken me aan en Cops passage in VPRO Boeken gaf me helemaal zin om Dodeman te lezen. En ik had gelijk; het is helemaal een boek voor mij!
Boeken met vrouwelijke hoofdpersonages waarmee ik bevriend wil zijn, die iets hekserigs hebben, waarin kruiden en tuinieren een rol spelen, die feministisch en activistisch zijn laten me zingen van geluk. Dodeman is zo een boek.
De hoofdpersonen zijn twee zussen: Ursula en Ise, zij zijn net als Uschi en haar zus een tweeling. Ursula lijkt de actievere en Ise de passievere. Ze kunnen niet zonder en niet met elkaar leven. Het idee van een spiegelleven krijgt in dit verhaal echt vorm en deed me nadenken over mijn eigen spiegelleven.
Dodeman is een soort van luguber sprookje, dat fascineert en ook inspireert. En degouteert dat ook; wetende dat alle namen en cijfers die in het boek voorkomen uit het echte leven zijn geplukt.
Ursula richt een feministisch collectief op, dat steeds verder gaat in hun acties. De vraag is hoever je er als lezer in mee kan blijven gaan. Ik best ver, merkte ik. Ook omdat ik me jammer genoeg herkende in Ise die zichzelf klein houdt en/of laat houden…
Dit boek bevat zo veel, doet je over allerlei zaken nadenken: intergenerationeel trauma, bewust of onbewuste verdringing, hoe ver ga je om je eigen kind te beschermen, hoe kan het dat kinderen uit eenzelfde gezin zo anders terugkijken op hun kindertijd, hoe bepaalt die tijd ons, zijn herinneringen te vertrouwen, wat doet trauma met een mens, hebben acties met woorden wel genoeg impact, hoe ver mag je gaan om je punt te maken,…?
Naast een vlotlezend en spannend verhaal schreef Uschi Cop ook een activistisch/feministisch pamflet dat hyper actueel is al speelt het zich grotendeels af in een huis en tuin die me aan mijn moemoe doen denken. De brieven die doorheen het verhaal verweven zijn maken het nog boeiender en soms ook meer sinister. De schrijfstijl van Cop is meeslepend, zit boordevol details en zorgt ervoor dat de personages echt van vlees en bloed lijken.
Het einde had van mij anders gemogen maar zorgt ook wel weer voor veel stof tot nadenken, het boek blijft zo nog langer nazinderen. Aanrader! Zin in meer van Uschi Cop!
