Achtbaan

Wat een trip. Emma van Hoof trekt je in een rotvaart mee door De waanzinpartituur. Willen of niet, je moet je overgeven. Tegenwringen staat gelijk aan opgeven.

We kijken mee in het hoofd van Am, opgesloten in een psychiatrische instelling. Door haar (interne) monologen krijgen we een kijkje in haar heden (haar blik op de medepatiënten) en in haar verleden (vooral haar woede ten opzichte van haar moeder).

Op de achterflap wordt gesuggereerd dat Am geen betrouwbare verteller is. Maar wat is de waarheid? En bestaat die wel? Hoe Am het ziet is hoe het voor haar voelt/is geweest.

Net dat maakt De waanzinpartituur tot een boeiend boek dat je doet nadenken over wat ‘gek’ is en wat normaal. En wie beslist daarover? En bestaat dé waarheid wel? Gaat het niet meer over wat je voelt dan wat je denkt? En nog een paar van die dingen die je hoofd doen duizelen.

Boeiend.