Graven tot in de diepste krochten

In haar roman duikt de auteur tot in de diepste krochten van het wezen van haar personages. Thérèse May Smith, geboren in een disfunctioneel gezin, dan het weeshuis en vervolgens het klooster in als non, verliefd op een medezuster, lesbisch samenzijn, depressie, huwt met een arts, krijgt twee kinderen maar wat blijft is het woeden van haar waanzin. Het enige verweer dat zij heeft is schrijven, gehoorzamen aan de stemmen in haar geest.

Parallel het verhaal van Abbie, een actrice die de rol van Thérèse vertolkt, die naast het script ook het enige boek van Thérèse leest. Bladzijde na bladzijde wordt zij meer en meer meegezogen in de wereld van de Thérèse, zij gaat bijna letterlijk ten onder haar vertolking.

Boeiend hoe de personages van Abbie en Thérèse in elkaar overvloeien, hoe het soms wat zoeken is wie aan het woord is.

Maar dit boek staat met mooie, literaire taal: zinnelijk, tastbaar, beeldend, nergens las ik ooit zo zinnelijk de natuurelementen, water, golven, wind.

Sommige bladzijden lezen meer als een episch gedicht dan als proza. Een pen in de Nederlandstalige literatuur die we gaan volgen, reken maar!