Ontroerend verhaal over ouder worden en de relatie tussen een vader en een zoon

Dit boek is zeer populair op Bookstagram en werd al verschillende keren aangeraden. Lees dus zeker eerst de mooi tips van Anne Correwyn, Marc Dillien en Hugo Van Raemdonck.

De negentachtigjarige Bo woont nog steeds zelfstandig maar is een beetje eenzaam. Zijn sociale contacten concentreren zich rond de bezoekjes van zijn zoon Hans en van zijn kleindochter Ellinor, de nostalgische telefoongesprekken met zijn beste vriend Ture, de contacten met de thuishulpen ( de ene al wat liever dan de ander) en vooral Sixten, zijn geliefde hond. Hans vindt dat de zorg voor Sixten te zwaar wordt voor zijn vader en wil op zoek naar een betere oplossing

Voor Bo is dit onbespreekbaar….

Het is het allereerste boek dat ik voor een groot deel “ luisterde” en dat beviel me erg. Ik vond het bijzonder mooi hoe ik de heel persoonlijke gedachtengang van Bo kon volgen. Hij voert vooral fictieve gesprekken met Frederika, zijn vrouw die al 3 jaar in een WZC verblijft. Ik werd het meest geraakt door de manier waarop hij zijn liefde voor haar beschrijft

“Op Midzomerdag in het jaar voordat we trouwden, wilde jij per se midden in de nacht bloemen plukken in het valleitje tegenover de weg in Hissmofors waar we een woning huurden.

‘Wat kan er mooier zijn dan dit?’ vroeg je en je spreidde je armen uit boven de zee van bloemen.

Eerlijk gezegd vond ik je een beetje getikt dat je zo laat bloemen wilde plukken. Maar met die blik had je me alles kunnen laten doen, wat dan ook.”

Hij mijmert over zijn leven als kind en zijn soms hartverscheurende herinneringen. Hij praat met zijn zoon maar beseft dat hij er eigenlijk niet in slaagt te verwoorden wat hij wil echt wil zeggen … Het boek leest heel vlot: de hoofdstukken van Bo worden afgewisseld met de korte notities van de thuishulpen. Het hoofdpersonage is vertederend, liefdevol en authentiek. Absoluut een aanrader!

Lisa Ridzén groeide op in het uiterste noorden van Zweden en is socioloog. Het idee voor De kraanvogels vliegen naar het zuiden kwam voort uit de bevindingen van haar promotieonderzoek over mannelijkheidsnormen, samen met de ontdekking van aantekeningen die het thuiszorgteam van haar opa achterliet toen het einde van zijn leven naderde. De kraanvogels vliegen naar het zuiden werd in 2024 in Zweden verkozen tot Roman van het Jaar.