Hoe een vrouwelijke postbode in Zuid-Italië toch enkele steentjes verlegt...

Zomer 1934, Anna verhuist van het noorden van het land naar Lizzanello, het Zuid-Italiaanse geboortedorp van haar echtgenoot Carlo. Daar aangekomen is ze direct een buitenbeentje want op het platteland schrikken ze toch even van die vrijgevochten vreemdelinge die van aan de Italiaans-Franse grens komt. Wanneer ze om de dagelijkse sleur te doorbreken dan ook nog de nieuwe postbode, een echt mannenberoep, wordt, fronsen heel wat dorpsbewoners hun wenkbrauwen. Anna trekt zich dat niet aan en doet haar job met volle overgave. Zo leert ze de mensen van het dorp kennen maar ook hun geheimen. Anna blijft echter discreet en helpt ook enkele vrouwen om hun eigen weg te gaan. Van feminisme is op dat moment in Lizzanello nog geen sprake maar doorheen de jaren laat ze een aantal vrouwen toch kennismaken met hun rechten en mogelijkheden. Wanneer ze na de dood van haar man besluit om hun geld te gebruiken om een vrouwenhuis op te richten, ondervindt ze ook maar al te goed dat dit in deze mannenmaatschappij nog geen vanzelfsprekendheid is...

Als lezer leer je tijdens Anna's postronde de personages ook telkens een beetje beter kennen. In die mate zelfs dat je op het einde van het boek eigenlijk wil weten hoe het nu verdergaat met het dorp en de inwoners...