Sterke en relevante dichtbundel over de klimaatcrisis en de gevolgen ervan

In deze gedichtenbundel schetst de Nederlandse dichter Ellen Deckwitz een vrij apocalyptisch beeld van een wereld waarin het water oprukt. Moeders slepen hun kinderen op het droge en geliefden verdwijnen. De IKEA loopt onder en de A2 verandert in een heel kalm, groot kanaal. De aarde droogt op, de zee is bruin en de hemel is niet blauw meer. Door de heldere taal, de sterke beelden en de ontroering komt de bundel enorm binnen. De gedichten staan elk op zichzelf en klagen de toestand van ons milieu aan.

Ellen Deckwitz is gekend voor haar constante promotie voor de poëzie, heeft op heel wat literaire festivals opgetreden (Lowlands, Poetry International, de Nacht van de Poëzie) en schreef de populariserende poëzie-handleidingen "Olijven moet je leren lezen" en "Dit gaat niet over graasmaaien". Deze bundel is krachtig en wakkert je zin aan om je te blijven engageren voor onze omgeving. Een combinatie van Ellen Deckwitz en Moya De Feyter bv zou me zeker uit mijn zetel halen.