De dekmantel van empathie

“Damian - Edzard Mik” *****

Je zult het maar hebben:

Een moeder die is als een gure wind, je voelt hem al van ver opsteken, hij dringt door de kleinste kier je leven binnen,

Een zus die altijd op de hort is voor een project dat ze gefinancierd moet krijgen en die moeder dan maar op je stoep komt afzetten, want ze zou niet meer helemaal sporen,

En een would be kunstenaar als broer die gewoon doet waar hij zin in heeft, zonder zich iets van wie of wat aan te trekken.

Nee, dan is Damian anders. Hij is met jan en alleman begaan, slooft zich als sociaal werker uit voor dat stelletje ongeregeld, jong, crimineel, het wil wat en het zal nooit iets bereiken. Maar ze hebben wel lef, de guts die hij niet heeft, om te dromen, om van zich af te bijten, nee, Damian laat de stormen liever aan zich passeren tot ze hopelijk luwen uit zichzelf.

Maar nu zit hij dus met zijn moeder opgescheept, die kankert, op wie hij kankert, die hem nodig heeft of is het misschien andersom? Tot ergernis van zijn vrouw Bianca die wil dat hij een oplossing zoekt in plaats van zich bij de onoplosbaarheid neer te leggen.

Dus vlucht Damian in zijn werk, erger, hij zoekt zelfs tegen alle regels in steun bij zijn cliënten. Met gevolgen waar hij achteraf niet van weet hoe ze zijn gebeurd.

Intussen heb je van die arme, bangige Damian, na je aanvankelijke sympathie, wel de kriebels gekregen.

Je kunt het gevaar ruiken, de adder onder het gras, het gif.

Klinkt het gezegde immers niet Alles wat je zegt ben jezelf?

Maar ook daar heeft hij vast een uitleg voor.

Edzard Mik schept levensechte, geloofwaardige personages, zijn analyse is scherp, geen detail ontgaat hem. Bij Damian doet hij dat door de wereld uitgebreid vanuit zijn beleving te beschrijven, bij zijn moeder door wat ze doet, haar blikken, haar cassante opmerkingen. Het verloop van haar dementie, met heldere momenten en andere van complete verwarring, doet je twijfelen aan wat echt of gespeeld is. Want heeft ze niet haar hele leven haar zin gekregen?

Onderhuids is er de afwezige vader, is hij het niet nader benoemde trauma? Is het toch de succesvolle moeder bij wie vergeleken haar kinderen alleen kunnen falen?

Stuk voor stuk proberen ze te overleven: de kinderen, de moeder, de echtgenote, de sociale randgevallen die Damians cliënten zijn.

Er is de werkelijkheid, de wereld zoals hij zou moeten zijn en de wereld zoals elk van hen die ziet. Ongetwijfeld is er ook nog de wereld van de lezer. De waarheid heeft meer dan een gezicht.

Een boeiende zoektocht om daar achter te komen in deze pageturner, geschreven in een mix van straattaal, bespiegeling en absurde situaties.