Spiegel!

Als trouwe luisteraar van de podcast De Lesbische Liga maakte ik een paar weken geleden kennis met Zaïre Krieger; wat een vrouw! Toen ik hoorde dat ze een bundel uit had (Chameleon) wou ik die direct lezen.

Krieger is naast heel slim, grappig, sexy, wijs, een Bijbelkenner, gelovig, feministisch, activistisch, vlot van tong, bevlogen, empowerend,… ook queer. Ze is, net als ik, bi. Is het daarom dat zij uit zo veel tegenstellingen bestaat? Want dat herken ik wel.

Chameleon is geschreven door Krieger en haar alterego’s die elk een eigen hoofdstuk krijgen. Ze hebben ook allemaal een heel eigen stem. Waar de bundel soms aan Masc:r van Dean Bowen doet denken (qua tweetaligheid en spoken word muzikaliteit) is het vooral heel hard de stem van Krieger die je hoort.

En hoewel het heel intiem en persoonlijk aanvoelt is het ook heel universeel en werelds. Herkenbaar voor velen, uit het leven gegrepen, met twee voeten in het leven, maatschappij- en geloof-kritisch én helemaal van nu.

Waar het af en toe als een dagboek aanvoelt zijn het soms ook een soort van brieven, aanklachten, vormen van therapie op papier, biechten, smeekbedes. Je wordt een spiegel voorgehouden of moet je boek voor de spiegel houden. De woorden vormen een lichaam of gedichten bevatten voetnoten.

Woorden kunnen (intergenerationeel) trauma helen. Chameleon gaat generaties helen.