Zo veel vragen
Nadat mijn (toenmalige) man er na 26 jaar plots vandoor ging met een 25-jarige vroeg ik me af of ik hem wel ooit gekend heb. Die vraag staat ook centraal in Auditie.
Ook daarin gebeurt iets waardoor het vrouwelijke hoofdpersonage zich gaat afvragen of ze haar man wel echt kent, of ze hem wel echt ziet en hij haar. Onvermijdelijk (vrees ik) zijn ze in een saaie, voorspelbare routine gekomen waarin ze vervreemd zijn van elkaar en misschien ook wel van zichzelf.
Speel je op de duur een rol? En wat is dan nog echt en wat is spel? Hoe ga je om met de mogelijkheden van een spiegelleven? Is dat confronterend om over na te denken? Hoe zou het zijn als je als kinderloos echtpaar toch een kind zou hebben gekregen? Welke kansen ben je misgelopen en welke heb je in de plaats gekregen? Allemaal vragen die ik me ook al gesteld heb over mijn eigen huwelijk.
De titel roept ook vragen op: waar doe je auditie voor? Een rol? Het leven? Je huwelijk? Het moederschap?
Een shortlist Booker Prize boek om nog lang over na te denken.
