Aarde, water, vuur en lucht - wat een hemelse verhalencyclus

Wat heb ik genoten van dit vierde deel uit de elementencyclus van meesterverteller John Boyne.

Prachtig en meeslepend vertelt de auteur de relatie tussen de 40-jarige Aaron (ik-persoon) en zijn 16-jarige zoon Emmet. Ze zijn per vliegtuig lang onderweg en brengen heel veel tijd samen door waarbij Aaron stilstaat bij zijn levensverloop en de band met zijn zoon. Hij deelt uiteindelijk openhartig en eerlijk met zijn zoon het trauma van Rebecca (zijn ex-vrouw en mama van Emmet) maar ook zijn eigen jeugdtrauma.

Dit sluitstuk refereert ook naar een aantal personages uit de vorige drie boeken. Hoewel er wat tijd zit tussen het verschijnen en lezen van die voorgaande delen ben je snel terug mee in die verhaallijnen. Soms wil je sneller lezen dan wat er staat en tegelijkertijd vertragend genieten van de mooie dialogen, levenswijsheid, liefde, puberteit en zijn grillen, de natuur en haar elementen, de tijd die nodig is om tot besef te komen hoe Aaron best uit zijn slachtofferrol geraakt en als overlever terug van het leven probeert te genieten.

"I plunge back down now, blocking out all the noise of the world around me, but keep my eyes open, staring into the dark black depths of the water, feeling the tug of the earth, the fire within me and the air that remains in my lungs..."