'Residu': Wandelen langs momenten
Door Michelle Smets en Nathalie Brouwers
Op 20 en 21 november gaat Boektopia op toer langs de Antwerpse boekhandels. Ook de literaire stadswandeling 'Residu' staat op het programma. Redactrices Michelle en Nathalie wandelden op 11 november al mee en schreven een verslag.
Michelle: Eerlijk? Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van deze literaire wandeling rond Residu van Max Greyson. Achteraf bleek dat precies de charme van het concept.
Wat deze wandeling zo bijzonder maakte, was dat je niet zomaar met een gids door de stad trok, maar letterlijk met de twee hoofdpersonages op stap ging. Vanaf het eerste moment kropen Max Greyson en Anke Verschueren volledig in hun rol als Benjamin en Lizzie. Tijdens de wandeling voelde het alsof je echte personages ontmoette, en ook tijdens de 1-op-1 gesprekken bleven ze perfect in hun rol. Hun reacties en verhalen maakten dat je als deelnemer helemaal in het universum van de roman terechtkwam. Je wandelde niet alleen door Antwerpen, maar ook door het boek zelf.
“Vandaag wandelen we niet langs monumenten, maar langs momenten.” Die uitspraak vat de ervaring perfect samen.
Op verschillende plekken in de stad hielden we halt, niet om bijzondere gebouwen te bewonderen, maar om de personages aan het woord te laten. De locaties werden zo decors voor herinneringen en gedachten uit het verhaal.
Daardoor voelde de wandeling bijna meer als een vorm van straattheater dan als een klassieke literaire wandeling, en dat is absoluut als compliment bedoeld. Het was een originele en verrassende manier om literatuur tot leven te brengen.
Nathalie: Het feit dat je luisterde naar de personages, was alsof je in een hoorspel van het boek zat. Je kon als deelnemer wel reageren op wat de personages aanbrachten, maar de acteurs bleven perfect in hun rol zitten. Dat is een kunst op zich!
Benjamin en Lizzie namen je elk mee in hun eigen verhaal, want hoewel ze het met hun tweeën op zich namen, vertelden ze het nét niet samen. Elk van hen had een eigen verhaal vanuit een eigen standpunt en zelden waren ze het maar met elkaar eens. Soms overstemden ze elkaar, en één keer maakten ze het de groep zelfs moeilijk doordat we moesten kiezen om naar de ene ofwel naar de andere te luisteren. Dat is wat men in een boek tegenkomt als je twee hoofdstukken achter elkaar leest van 2 protagonisten die elk iets anders meemaken op hetzelfde moment natuurlijk. Ingenieus!
Ook al hadden we het weer niet mee, bleef ik gefascineerd luisteren. De gekende plekken in de stad kregen een andere dimensie. Straten kwamen tot leven en door de bekendheid ervan kon ik me de herinneringen van beide personages helderder voor ogen krijgen dan dat ik ze enkel in het boek zou lezen.
Je had er zelf bij kunnen zijn om ze te zien lopen, nu hoorde je ook de gedachten die ze tijdens die wandelingen hadden, en leerde je de personages op een originele minder klassieke wijze kennen. Op een pleintje stelde Benjamin dat er pas vertrokken kon worden nadat er een basketbal een aantal keer in de ring kon worden gegooid door onze groep. Dat werd al snel bijgesteld naar één keer, en wie verloste er ons van om er te lang te staan dralen? Michelle uiteraard, in één keer zelfs!
Michelle: De kleinschaligheid droeg ook bij aan de beleving, de wandeling voelde soms als een gezamenlijke ontdekkingstocht. Ook de fiere moeder van de auteur was erbij en leerde haar zoon vandaag kennen als Benjamin, wat de wandeling een onverwacht en persoonlijk kantje gaf. Net zoals de personages en de stad even samenkwamen, leek ook het publiek voor een paar uur deel uit te maken van het verhaal.
Nathalie: De sfeer was inderdaad heel familiaal. Toen ik aankwam, herkende ik onmiddellijk een ex-collega die een aantal jaren geleden op pensioen was gegaan, en vroeg ik haar hoe zij van deze wandeling afwist. Zij bleek dus de fiere moeder van de auteur te zijn. Inderdaad, een veel te toevallige anekdote! Bovendien bleek Ellen Van Pelt ook nog mee te lopen, die ik door haar winterattributen niet direct had herkend, hoewel ik een paar jaar geleden met haar had afgesproken in een heel ander seizoen om over Pen Vlaanderen te spreken! Zij wist het echter nog heel goed!
Toen we verder door de oude straatjes liepen van de stad, kwamen we op de Oudaan uit. Toen we dat plein doorkruisten via de winkelgalerij, had ik al zo een idee waar we naartoe zouden kunnen gaan, zo tegen het einde van onze wandeling. En inderdaad…
Michelle: De namiddag eindigde in een boekhandel, een slimme zet natuurlijk, maar vooral een bijzonder charmante afsluiter. Nathalie en ik gingen met een grote glimlach naar huis met elk een leuke quote in ons boek van de twee personages. Zo kreeg een sombere, grijze novembernamiddag uiteindelijk toch een gouden randje.
Ik geef nog graag mijn favoriete quotes van de dag mee:
- "Echtgenoten voelt voor mij zoals de verleden tijd van echt genieten."
- “Lang leve de middelmatigheid.”
- “Achter elk beige type zit een pervers kantje.”
_______________________________________________________________________________________
Er zijn nog enkele plaatsjes vrij op 21 en 22 november, schrijf je snel in om deze bijzondere ervaring zelf mee te maken. Ideaal voor wie Antwerpen een keertje op een andere manier wil beleven, of voor wie graag letterlijk een boek binnenstapt.
Het programma van Boektopia op toer in Antwerpen vind je hier: Boektopia op toer Antwerpen - Boektopia