‘Met niets is het ook altijd iets’ - Over statistiek, toeval, liefde, wraak en seks. De debuutroman van Bie Van Laer

Kan u zich voor onze lezers kort voorstellen? Wat deed u zoal voor de publicatie van uw debuutroman?

Ik werk vooral projectmatig, ik ben iemand die graag nieuwe dingen doet, telkens weer een nieuwe uitdaging. Ik ben niet het type dat je in een 9-to-5-job kan steken, dan word ik gek of ik ga erin hangen en word ik ellendig. Geen van beide opties zijn aan mij besteed. Ik probeer frustratie in mijn leven om te buigen, ik heb mezelf gelukkig voor een groot stuk in de hand.

Wat was voor u de reden, motivatie of drijfveer om aan een boek, een roman dan nog wel, te beginnen?

Dit is best een moeilijke vraag. Wat was de bedoeling? Het is eigenlijk, echt waar, gewoon gebeurd. Ik was al lang van plan ooit een roman te schrijven, dat zeg ik al van toen ik tien jaar oud was, maar het kwam er niet van, het leven kwam er tussen en ik was ook nog niet matuur genoeg, ik ben een laatbloeier. Een jaar of twee geleden was ik ziek en ik dacht, ik ga mijn notities eens doornemen. Ik heb heel mijn leven notities genomen voor als ik ooit eens dat boek schrijf. Terwijl ik die aan het bekijken was, ben ik beginnen schrijven en ineens was er een resultaat. Ik weet dat het raar klinkt, maar ik heb het gevoel dat het boek zichzelf heeft geschreven. Ik zat echt in de ‘flow state’, een vreemde, maar fijne ervaring.

Wat kan u ons vertellen over uw schrijfproces? Hoe lang heeft u over het schrijven van het boek gedaan?

Ik heb het boek geschreven op tweeënhalve maand. Ik had goede rituelen; ’s morgens opstaan, een paar koffies en direct beginnen. En had mezelf een minimum aantal woorden per dag opgelegd dat ik moest halen, maar ik ging er meestal over. Tegen een uur of vier in de namiddag begon mijn verstand dan wat moe te worden en begon ik te denken aan wat ik de volgende dag zou schrijven. Via associatie kwam ik dan meestaal bij een aanknopingspunt voor de volgende ochtend, en dat werkte!

Hoe bent u tot dit verhaal gekomen? Vanwaar de titel?

Ook weer een moeilijke vraag. Ik had vooraf niet echt een uitgeschreven traject of script of zo. Ik heb er wel over nagedacht maar op een bepaald moment ben ik gewoon beginnen schrijven. Ik denk dat dit voor mij het beste werkt omdat ik dan meer vrijheid heb en gewoon het traject kan volgen zoals het zich aandient en het verhaal zichzelf schrijft. Het ene gebeuren leidt naar het andere. En de titel, ja, jij stelt allemaal vragen waar ik het antwoord niet op weet (lacht). Er zijn zo van die oneliners die ik associeer met mijn grootvader, die zei altijd dat soort dingen zoals 'Met niets is het ook altijd iets' of als ik een examen goed had gedaan zei hij ‘Als je het weet, is het gemakkelijk'.

Hoe associeer je de titel dan met het verhaal?

Omdat alles effect heeft, ook niets doen. Mensen onderschatten te vaak het effect van niets doen, iedereen denk altijd maar in termen van actie en reactie, maar niets doen is eigenlijk ook iets doen, het is ook een keuze die je maakt die consequenties heeft. Alles heeft consequenties, ik denk dat dit ook zowat de onderliggende thematiek is.

Wat was voor u het grootste verschil tussen uw vorige werk en het schrijven van een roman? Zijn er dingen die u hieruit geleerd heeft die van toepassing kunnen zijn in uw andere activiteiten?

Ja, dat er standpunten zijn van waaruit je iets kan schrijven. Copywriting is iets helemaal anders, marketinggericht, gericht op je doelpubliek, rekening houdend met de klant, journalistiek. Ik denk niet dat ik in het begin zo’n goede journalist was, ik was enorm onzeker toen ik jong was, dan kan je niet echt tot een goed gesprek komen. Ik zou nu wellicht een betere journalist zijn. Ik heb dat wel een beetje geleerd ook natuurlijk, hoe je vragen stelt en hoe je inspeelt op bepaalde situaties. Maar een boek schrijven, ja, dat is van jou, dat is vrije associatie en daar moet je lef voor hebben. Let wel, dit is geen autobiografisch boek, dit gaat niet over mij voor alle duidelijkheid. Maar ik heb wel gemerkt dat je met zo’n boek toch allemaal kleine incidenten uit je eigen leven zit te stelen, dingen die je gehoord hebt van andere mensen, hypothetische situaties waar je over gebabbeld hebt met vrienden, grappige dingen die ooit gebeurd of gezegd zijn. Er zijn met bepaalde dames wel interessante gesprekken uitgekomen (lacht).

Ik heb het boek gelezen en ik ben fan. Maar wat zou u als overtuigingsargument aanhalen richting onze lezers om uw boek te kopen en te lezen?

Zelfpromotie vind ik heel moeilijk. En als je zo lang met iets bent bezig geweest, is het vaak moeilijk daar één gedachte uit te destilleren, die tentakels reiken zo ver dat je op de duur niet meer weet wat je daarover moet communiceren. Ik merk dat vaak ook in mijn job, bedrijven die willen communiceren maar het bos door de bomen niet meer zien omdat ze in hun eigen vijver zitten te vissen. Dan is het gemakkelijk als er iemand van buiten komt die zegt, daar gaat het eigenlijk over.

Wat voor literair werk mogen we van u in de toekomst nog verwachten?

Mijn tweede boek is af, maar ik weet zelf nog niet goed wat er van te denken, ik ga het nog even laten liggen en daarna herlezen, het is nog te dichtbij. Het is in elk geval iets helemaal anders, het gaat veel meer naar binnen dan naar buiten en heeft veel minder die sarcastische ondertoon. Ondertussen ben ik ook met kortverhalen bezig, vooral omwille van het feit dat ik minder tijd heb en ik heb ook al een kinderboek af. Dus nu moet ik eens kijken wat ik daar allemaal mee ga doen, want alles moet ook nog voorgesteld worden aan de uitgeverij. Maar nu ga ik eerst even nog verder bezig zijn met dit boek!

En of we er naar uitkijken!