DUNK in Arenberg – waar nieuwe stemmen hun vleugels uitslaan
door Michelle Smets
Er zijn van die avonden waarop je al in de foyer voelt dat er iets begint te ritselen. Op 6 februari 2026 was dat in de Blackbox van Arenberg niet anders: twaalf jonge woordkunstenaars stonden klaar om hun werk te laten landen voor publiek, in het kader van DUNK 2025, een traject dat hen een jaar lang ondersteunt in het verdiepen van hun schrijf- en podiumpraktijk.
Al schrijvend merkte ik hoe lastig het is om de juiste woorden te vinden voor een sfeerverslag als dit. Je wil recht doen aan al dat jonge talent dat daar vrijdagavond op de planken stond. Voor mij — als leek in de wereld van woordkunst — was het bovendien mijn eerste echte kennismaking met poëzie die zo lijfelijk, zo direct, zo ritmisch werd gebracht. Niet eenvoudig dus.
Maar gelukkig was daar Jan Ducheyne, die met zijn vurige openingsgedicht één duidelijke opdracht meegaf, bijna als een duw in de rug: SCHRIJF! En zo vond ik mijn begin.
De nieuwe lichting, laten we hen eerst even benoemen, want het waren immers zij die voor magie zorgden in die zwarte doos: Aenea Alessi, Mil Blommaert, Khalid Boudrari, Margot Delaet, Yara El Dammagh, Elisa Hartsuiker, Boaz Lips, Lina Vanbiervliet, Charlotte Vande Wiele, Lissa Van Nieuwenhove, Lies Vinck en Merlijn Willems. Een veelheid aan stemmen, een waaier aan stijlen. De ene koos voor verstilde observaties, de andere voor directe, bijna tastbare taal. Wat ze gemeen hadden, was een soort honger: naar het juiste woord, naar een manier om iets ongrijpbaars even stil te zetten.
De twaalf makers kwamen in drie gangen aan bod, elk blok zorgvuldig, warm en vooral erg ongedwongen aan elkaar gepraat door Evangeline Agape, terwijl Jan Ducheyne de overgang muzikaal kleurde. Hij gaf er een eigen draai aan door muziek en poëzie in elkaar te schuiven, alsof hij de ruimte wilde laten zien dat taal in meer vormen kan trillen dan we soms vermoeden. De set werd verder gedragen door videogedichten die de woorden van de deelnemers een nieuw leven gaven, en door een intiem concert van Aghogho dat als zachte tussenadem fungeerde.
Wat DUNK bijzonder maakt, is dat de voorstelling slechts het zichtbare eindpunt is van een jaar werken en proberen. De deelnemers – jongeren tussen 14 en 25 jaar – krijgen workshops en podia in verschillende steden en de kans om hun teksten te laten omzetten in videogedichten, waardoor ze ook visueel aftasten wat hun woorden kunnen. Dat er elk jaar slechts twaalf plaatsen zijn, voel je in de intensiteit van wat er uiteindelijk op het podium belandt: het heeft iets van een ploeg die samen gegroeid is, in vertrouwen en in taal.
In Arenberg mondde dat uit in een avond die warm aanvoelde, soms rauw, soms met een kwinkslag, soms timide, soms uitdagend, maar altijd eerlijk. Je kon de nervositeit zien – en het plezier, het kleine knikje tussen makers onderling, de opluchting na een geslaagde zin.
Het was een avond die herinnerde aan waarom zulke plekken belangrijk zijn: omdat er nieuwe stemmen komen, telkens opnieuw, en omdat die ruimte nodig hebben om te durven.
Mil Blommaert gaf het zelf aan: het geeft die broodnodige zekerheid en ondersteuning om te kunnen maken wat je wil maken. Ze hebben mij in elk geval stuk voor stuk van mijn glittersokken weten te blazen.
In 2026 gaat DUNK weer op zoek naar de dichters van de toekomst. Meer info vind je hier: Dunk
DUNK is een traject waarin jonge woordkunstenaars worden begeleid in het verdiepen van hun kunst. Door ervaring op te doen op een podium, met presentaties in Gent en Oostende, maar ook in de vorm van workshops over schrijven en performen. De teksten van de geselecteerde woordkunstenaars brengen we grafisch tot leven in videogedichten. Per jaartraject zijn er twaalf plaatsen beschikbaar.
