Een welgemeend applaus!

Drie jaar hebben we moeten wachten op een nieuw boek van Ish Ait Hamou. En na het dichtslaan van Wachten op Noah was mijn eerste bedenking: ‘Een ontroerend verhaal dat het wachten meer dan waard is.’

Fatima wacht op Noah, haar twaalfjarige zoon. De vloed komt en de eb neemt weer af. Maar terwijl de tijd verstrijkt, groeit het besef dat de zee niet alleen komt en gaat, maar ook neemt.

De schrijver heeft zich in het verleden al meermaals bewezen met zijn verhalende schrijfstijl. Elk deel wordt verteld vanuit een ander personage, met telkens een eigen relaas over de dag waarop Noah verdween. Echte personages, moedige overlevers die je al snel in je hart sluit.

De rode draad doorheen het verhaal is rouwpijn, maar Ish verweeft nog zoveel meer in zijn verhaal. Want soms kan één onverwachte keuze een heel leven overnemen. En soms bepaalt het lot hoe de rest van je dagen eruit zal zien.

Gevoelens zijn belangrijk voor de schrijver, en wat weet hij die mooi overeind te houden. Telkens opnieuw applaudisseer ik om de manier waarop hij een verhaal met een mooie eenvoud kan brengen en er toch weer pareltjes van weet te maken. Net die mooie eenvoud maakt zijn verhalen zo toegankelijk voor een breed leespubliek, zonder dat het aan een diepere gevoelswaarde verliest. Zo ook Wachten op Noah, hij raakt thema’s aan die met de nodige gevoeligheid en respect behandeld moeten worden, en precies daarin slaagt de schrijver.

Ish Ait Hamou weet zoveel menselijkheid in zijn woorden te brengen, zonder ooit afbreuk te doen aan de emoties die erachter schuilgaan.

Wachten op Noah is een verhaal dat recht naar je hart gaat. Er rest hier maar één goede afsluiter, een welgemeend applaus.