Verlangen

Met Collectief Bezet organiseren wij elke maand een leesmoment: iedereen brengt een eigen boek mee en we lezen in stilte twee uur. Voor deze (bloedhete) editie koos ik het meer dan gepaste boek: Twee uur.

De cover sprak me totaal niet aan maar de achterflap wel. Gelukkig. Ik heb 2 uur gelezen en genoten, me helemaal ondergedompeld in het leven en hoofd van Clara. Onder een boom, in mijn eigen cocon op een dekentje, kwam dit boek hard binnen. Loom, meanderend verslond ik 120 stukjes.

Arikha schreef een coming of age verhaal dat langzaamaan verandert in een soort van laatste seizoen van de tv-serie My brilliant friend. Dat seizoen ging ook over scheiden en ik zag het nog samen met mijn (nu) ex, toen wij aan het scheiden waren. (Om een idee te geven van de sfeer en impact die het op mij hadden. De serie toen, het boek nu.) Het is dus ook een soort van coming of marriage.

Alexander neemt qua ‘real life’ maar een bladzijde in het verhaal van Clara in, maar in haar hoofd neemt hij door al haar gedachten, mijmeringen, overpeinzingen de ruimte van een dikke pil in. Elkaar weer ontmoeten (na die laatste keer toen Clara 16 was) kan alleen maar op een teleurstelling uitdraaien. Of niet?

Alba Arikha schrijft over liefde in al zijn vormen: de eerste liefde, die binnen een langdurig huwelijk, verboden liefde naast het echtelijk bed, die van ouders voor hun kinderen en omgekeerd,… Verlangen blijkt altijd de grootste emotie. De vraag rijst of het niet krijgen van wat je wil misschien het mooiste is? Onvervuld verlangen als brandstof voor het leven.

Voor het schrijven blijkt het alvast een voltreffer. Wat een gloedvol verhaal.