Gewoon soelaas

Als fan van Moya De Feyter woonde ik met plezier de boekpresentatie van Soelaas bij. Wat een mooie avond was dat! Het boek lag daarna een tijdje op mij te wachten en gisteren las ik het plots in één ruk uit.

Hoewel ik door de boekpresentatie al wist dat het verhaal door twee totaal verschillende stemmen verteld wordt moest ik daar op papier toch even aan wennen. Het boek staat vol poëtische details en toch krijg je vaak niet alle informatie, blijf je wat blind tasten naar wat en wie, hoe en waarom. Maar dat is herkenbaar uit het echte leven hé.

Soelaas is een typisch Moya De Feyter boek: poëtisch, zoals ik al zei, genre-overschrijdend, de grenzen aftastend van wat we gewoon zijn in literatuur, vol verwijzingen naar kunst en kunstenaars, klimaatkritisch en met oog voor kleine typische eigenaardigheden van de personages (mens én dier).

De liefde voor het lesgeven, het zorgzame ten op zichte van anderen, het achterwege laten van etiketten, het afwisselen tussen zorgen voor en zorg nodig hebben, de passie voor het creëren, het echt kijken naar naasten, het aftasten van grenzen en wie bepaalt wat goed of fout is,… Allemaal onderwerpen waar je over na gaat denken door het lezen van Soelaas.

Je moet je helemaal onderdompelen in de wereld van Willem en Ilara, je laten meevoeren, niet in hokjes denken en beseffen dat het soms voldoende is als iets/iemand soelaas biedt.