Als lezer betrokken bij het leven van de familie LePierre
Soms ontdek je tijdens het lezen een schrijver waarvan je denkt: waarom ken ik hem nog niet? Dat had ik met Bert Moerman....
Scenarist en columnist Bert Moerman debuteerde in 2018 met het boek Niet dat het iets uitmaakt, waarmee hij direct de Bronzen Uil Publieksprijs won. Met zijn tweede boek, Shampoo, laat de auteur zijn licht schijnen over de familie LePierre. Een familie die bestaat uit vader Paul, eigenaar van een shampoo-imperium, dochter Lauren en zoon Jerry. Hun leven is 25 jaar geleden ontwricht toen onverwachts moeder Christine stierf. Sindsdien probeert ieder op zijn eigen manier het leven weer vast te nemen. Toch blijft het verdriet hen achtervolgen en legt het een constante druk op hun bestaan.
De auteur verdeelt het verhaal in drie verschillende stemmen: vader Paul, dochter Lauren en zoon Jerry. Ze bekijken hun leven en verleden elk op hun eigen manier. Wat heeft de dood van hun moeder veroorzaakt? Maar ook de verhoudingen tussen de gezinsleden worden uitgespit.
De schrijver gebruikt deze korte scènes – zo kan je ze wel noemen, want het verhaal leest zeer beeldend – voortreffelijk! Het verhaal blijft boeien mede door het gebruik van het ik-perspectief. Je geraakt écht betrokken bij het leven van de LePierres, maar ook door de startzinnen van de korte hoofdstukken. Je wordt onmiddellijk meegenomen door zinnen zoals: ‘Ze zeiden me vroeger altijd dat ik alles kan worden. En in plaats daarvan werd ik niets.’
De schrijver is voor mij wel een ontdekking. Zijn nieuwe boek Russisch voor hoop heb ik ondertussen ook bijna uit. Moerman maakt gebruik van emoties uit het dagelijkse leven die bij vele lezers herkenning zullen oproepen. Het zijn niet zozeer grote spectaculaire gebeurtenissen, maar juist de gevoelens en de verhoudingen tussen mensen die mij in Shampoo aanspreken.
Synopsis
De dood van een moeder hangt al vijfentwintig jaar lang als een schaduw over het gezin dat ze achterliet.
