Een punt maken.

Ik lees bijna geen ‘mannenboeken’ maar voor Irving maak ik altijd een uitzondering. Zeker de laatste jaren, elk boek kan wel eens zijn laatste worden vrees ik. Dus daarom las ik toch Queen Esther; ondanks het onderwerp.

Iedereen heeft het recht op een eigen mening, iedereen mag een punt (proberen) maken. Ik doe dat door naar de maandagavond protesten in Antwerpen te gaan, Irving gebruikt er zijn nieuwe boek voor. Wat jammer is. Want een fictieboek dat geschreven is om een punt te maken en daarin nogal doordraaft en heel uitleggerig en drammerig is leest niet echt vlot en aangenaam.

Queen Esther is best een dun boek (438 pagina’s) in Irving’s oeuvre en toch heeft het me veel tijd en moeite gekost om er door te komen. Vanaf hoofdstuk 15 (p 188) begon ik met meer goesting te lezen. De Weense jaren van Jimmy lezen zoals ik John Irving graag lees: grappig, absurd, ontroerend, vol vreemde personages die direct je hart stelen.

En ja, de vaste thema’s zijn ook aanwezig: worstelen, Amsterdam, pro-abortus (met een terugkeer naar Dr. Larch van De regels van het ciderhuis), sterke vrouwen, queer relaties, chosen family,… En daarom hou ik van Irving. Maar ik hoop van ganser harte dat er nog een boek volgt om dit ‘pamflet’ een beetje te kunnen vergeten. Ik ben wel fan van de mooie cover.