Spelen met de tijd

Eerlijk gezegd, noch de titel noch de kaft van dit boek nodigt de gemiddelde lezer uit, ook ik liet deze roman aan me voorbijgaan, ten onrechte, hopelijk kan ik andere lezers overtuigen van de kwaliteiten van bedoeld boek.

Kent u magisch realisme, in onze Nederlandstalige literatuur geïntroduceerd door Johan Daisne en Hubert Lampo, dan zit u goed bij Solvej Balle. In haar boek speelt zij met tijd, laat twee personages in verschillende tijdslussen naast elkaar leven.

Moeilijk uit te leggen, de ik-verteller blijft hangen in de 18° november, die dag herhaalt zich voor haar, zij leeft haar leven maar het blijft voor haar 18 november terwijl de tijd voor haar man gewoon voortschrijdt zoals we dat gewoon zijn.

Verwacht geen actie, geen verrassende plotwendingen, maar een woelen in de geest van haar personage, een onderdompeling in de leefwereld van een vrouw die zonder voortschrijdende tijd eenzaam achterblijft. Voeg daarbij een heel mooie, beeldende taal en je hebt een uitzonderlijk rijk en spannende boek. Zelden heb ik de laatste bladzijden met zoveel spanning gelezen en dit voor een boek zonder misdaad, zonder actie.