Rouw houdt zich niet aan regels

“Onze jongen - Fernando Aramburo” ****

Een kind sterft. Nuco is niet het enige. Een gasexplosie blaast een halve school weg.

Een dorp rouwt. Het leven gaat verder.

Sommigen proberen te vergeten, anderen willen zich herinneren, en dan liever het leven dan de dood.

Want het belangrijkste is om bij een paar mensen ‘een kras in het bewustzijn na te laten’. Zo lang zij leven sterf je niet echt.

Nicasio, de grootvader van Nuco, blijft doen alsof zijn kleinzoon er nog altijd is, naar school moet, een brooddoos mee moet, lief of ondeugend is. Later neemt hij hem als het ware bij hem in huis, terwijl hij anderzijds ook nog naar het columbarium gaat, maar daar ergert hij zich dood aan de onzorgvuldigheid. Daar is het moeilijker om Nuco te zien en met hem te praten.

Nicasio’s dochter, Mariaje, en haar man José Miguel, willen zo snel mogelijk een ander kind om de leegte te vullen en verder te kunnen met het leven. Mariaje is niet echt gelukkig met haar man, maar het is een goede vent. Als hij sterft, draait ze voor de tweede keer een knop om. Het moeilijkste met José Miguels dood is niet het verlies, maar het geheim tussen hen dat zich steeds meer naar de oppervlakte dringt. Misschien was zijn sterven geen gewoon ongeval, geen stom toeval. Het werpt een ander licht op de lofzang op hem waartoe ze zichzelf geregeld verplicht…

Het verhaal leest vlot, korte hoofdstukken, eenvoudige zinnen zonder de pretentie van grote literatuur. Zoals de personages eenvoudige mensen zonder pretentie zijn. De diepgang moet je als lezer tussen de regels zoeken. Je moet onder de oppervlakte willen kijken, in de onderstromen beginnen de beweegredenen en de gedragingen.

De emoties zijn ontdaan van alle sentimentaliteit, ze moeten overzichtelijk blijven, behapbaar, of je zou sterven van verdriet.

Binnenkort hoop ik zijn meesterwerk ‘Vaderland’ te pakken te krijgen…