Hartverwarmende novelle over vriendschap én mooie levenslessen.

Parijs jaren 60. De twaalfjarige Joodse Momo woont alleen met zijn norse, depressieve vader in een appartement. Als hij, bij toeval, een gesprek begint met de oudere eigenaar van de kruidenierszaak uit de buurt, is dit de start van een bijzondere vriendschap. Momo raakt gefascineerd door het leven van de vrolijke man die hem weet te boeien voor de Koran én hem een andere, vrolijkere kant van het leven laat zien. Hij zoekt bij Monsieur Ibrahim letterlijk het geluk dat hij thuis niet vindt.

(p36)

• “Il va falloir que je recherche du travail. Ailleurs. Il va falloir se serrer la ceinture, mon petit.
• Il est allé se coucher. Visiblement; ça ne l'intéressait pas de savoir ce que j’ en pensais
• Je suis descendu voir monsieur Ibrahim qui souriait en mâchant des arachides.
• Comment vous faites, vous, pour être heureux, monsieur Ibrahim
• Je sais ce qu’il y a dans mon Coran.
• Faudrait peut- être que je vous le pique, votre Coran. Même si ça ne se fait pas, quand on est juif.”

Het is prachtig hoe de auteur in amper 100 pagina’s stilstaat bij diverse thema’s (geluk, vriendschap, scheiding, opgroeien, dood, eerlijkheid, godsdienst, cultuurverschillen) en tegelijkertijd mooie levenslessen meegeeft. Het leest bijzonder vlot: snelle dialogen, eenvoudige taal en een vleugje humor. Ik zou dit zeker aanraden aan jongeren (ook aan hen die Frans als tweede taal hebben op school) Bovendien is het vertaald in het Nederlands.

Éric-Emmanuel Schmitt (1960 Lyon) is een Frans-Belgisch schrijver. Hij woont sinds 2002 in Brussel en verwierf in 2008 de Belgische nationaliteit.

Hij studeerde filosofie aan de Sorbonne in Parijs. In 1987 behaalde hij zijn doctoraat met een scriptie over Diderot. Zijn oeuvre is erg groot. Hij schreef verschillende novelles, romans, toneelstukken en een autobiografie…. “Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran” werd vertaald in meer dan 50 talen, meer dan 3 miljoen keer verkocht over de hele wereld, verfilmd én bewerkt voor theater. De prachtige tekening op de cover is van Marcelino Truong.

Ik heb net zijn nieuwe roman “Juste après Dieu, il y a papa” gekocht en kijk ernaar uit!