Totaal nieuwe versie

Jaren geleden las ik het debuut van Lara Taveirne: De kinderen van Calais. Voor mij was dat het tweede boek van Taveirne dat ik las. Daarna las ik als een bezetene alles van haar. Ik zag haar ook al een paar keer op het podium en met alles werd ik meer en meer fan van haar. Ze wordt beter en beter. Alles draagt haar eigen, unieke stempel waar ik zo van hou. Sinds ik haar voor het eerst live zag denk ik ook dat het gewoon Lara is waar ik van hou. Haar persoonlijkheid is zo groot en intens en toch is ze heel gewoon en lief. Werelds en niet van deze wereld.

Lara Taveirne is zo hard zichzelf dat al haar boeken op elkaar lijken (door haar unieke stijl) én totaal verschillend zijn (door haar talent). Ze smijt zichzelf, altijd en overal. Haar personages zijn kleurrijk, nooit zwart-wit. Ze zijn visceraal, intelligent en sterk. Heel opwijkend (positief afwijkend). Ze leven; wholehearted zoals Elizabeth Gilbert zou zeggen.

Intergenerationeel trauma, opgroeien in een wereld waarin je niet past, verlies, zelfmoord maar ook: gevonden familie, liefde, zelfbeschikking, feminisme; allemaal thema’s die belangrijk zijn in het werk van Taveirne. Ook in Meisjes van krijt, haar debuut dat Lara helemaal herschreef. In de plaats van enkele komma’s te verplaatsen ofzo, wat het plan van haar uitgever was. Ook hierin herken je de schrijver: alles geven, volledige toewijding en overgave.

Geef Lara Taveirne alle prijzen zodat ze meer geld en tijd heeft om te schrijven. Fan!