Wat nooit uitgesproken werd … tussen een vader en een zoon

Amine, pianist en wereldberoemd , keert bij het overlijden van zijn vader, terug naar Trappes, de stad die hij 22 jaar geleden verliet. Hij kreeg toen de kans om te gaan studeren in het Berkley College en was vastbesloten om nooit terug te keren. Zijn zussen zag hij af en toe, met zijn vader verbrak hij alle contact.
“Des années que je ne l’ai pas vu, des années que je me refuse à le voir. Il n’y a pas eu de brouille, avec lui c’est impossible d’aller au conflit”

Terwijl hij samen met zijn zussen het huis opruimt vindt hij, bij toeval, een omslag vol cassettes, netjes gedateerd van 1965 tot 2006. Het zijn de “brieven” van zijn vader aan zijn grootvader , die in hun thuisland Marokko bleef. Amine luistert, cassette na cassette, en beseft dat zijn zwijgzame, teruggetrokken, schijnbaar onverschillige vader, een bijzonder mooie mens was.

Het is het tweede boekje dat ik deze maand las van Rachid Benzine …en nummer 3 ligt klaar. In een eenvoudige en vlotte taal beschrijft hij de relatie tussen de zoon en de vader en hoe “stilte” vaak verkeerd begrepen wordt. Tegelijkertijd schetst hij een realistische , intieme kijk op het harde leven van migranten die alles achterlieten om hun familie een beter leven te gunnen… Hartverscheurend mooi!
“ Son exil avait représenté la plus lourde des malédictions”, je l’entends dans sa voix. Cette voix brisée. En le coupant de son monde, on l’avait coupé du monde”.

Verder vind ik het ook altijd fijn als ik na een boek een lijstje heb met te (her)ontdekken auteurs, muziek, filmfragmenten.
Het is een aanrader voor iedereen die houdt van verhalen over Marokko, over andere culturen en tijden, over familiebanden. Bovendien is het een dun boekje, eentje lezen van deze auteur is dus geen zware opdracht ;-).

Rachid Benzine (Marokko) is een Frans-Marokkaanse islamoloog, politicoloog en docent. Als romanschrijver en toneelschrijver is Rachid Benzine een van de belangrijkste figuren binnen de Franstalige liberale islam.
In het interview zegt hij zelf dat dit een van de intiemste en moeilijkste boeken is die hij schreef.
Les silence des pères is nog niet vertaald in het Nederlands (voor zover ik weet). Veel van zijn andere boeken wel. Ik las onlangs bv L’homme qui lisait des livres (zeker ook een aanrader) / De boekhandelaar van Gaza.