“Ik wil dat je me ziet”
“Ik wil dat je me ziet”
‘Het atelier’ van Lucy Steeds begint meteen mysterieus in Londen, 1957. Een vrouw staat in de National Gallery voor een schilderij en herinnert zich hoe ze ooit het atelier van de kunstenaar in brand stak. Vervolgens beland je in de zinderende hitte van de Provence in 1920, waar journalist Joseph gedurende één zomer de mysterieuze schilder Tartuffe bezoekt om een artikel over hem te schrijven.
Door de afwisseling tussen Joseph en Tartuffes nichtje Ettie, in korte hoofdstukken, leest het verhaal bijzonder vlot. Langzaam ontvouwt zich een verleden vol geheimen, terwijl de nieuwsgierigheid steeds verder wordt aangewakkerd. De sfeer is daarbij een van de grote troeven van deze roman. De verzengende hitte, het afgelegen atelier, de natuur en de roddels van het dorp worden zo tastbaar beschreven dat je als lezer voortdurend voelt dat er iets staat te gebeuren.
“Ik ben alles wat Tata heeft in de wereld
en hij is alles wat ik heb.”
’Het atelier’ gaat over kunst, verlangen, thuiskomen en opoffering, maar ook over kijken en gezien worden. Joseph, voor wie kunst na de dood van zijn moeder een reddingsboei werd, leert dankzij Ettie om écht te kijken. Ettie zelf is een fascinerend personage. Jarenlang was ze tevreden met een bestaan in de schaduw, maar langzaam groeit in haar het verlangen écht gezien te worden. Ook de machtsverhoudingen spelen een belangrijke rol, zeker in de relatie met de tirannieke Tartuffe, een man die volgens velen het licht kon schilderen omdat hij de duisternis kende.
Lucy Steeds verweeft fictieve personages met historische feiten en creëert zo een geloofwaardig tijdsbeeld van het kunstenaarsmilieu én wat het betekent om kunstenaar te zijn. De verwijzingen naar ‘De Odysee’ geven het verhaal bovendien extra betekenis. Ik heb genoten van deze sfeervolle en gelaagde roman die zeker nog lang blijft nazinderen. Een absolute aanrader dus!
(Vanaf 2 juli bij je favoriete boekhandel, ik las een ongecorrigeerd vooruitexemplaar.)
