Mama, schrik niet, ik ben verloren gelopen

Valerie, een 42-jarige verpleegkundige, loopt verloren op een wandeltocht. Luitenant Bev Miller heeft de leiding van de zoekactie. Er wordt echter geen enkel spoor van haar gevonden.

Het centrale thema van deze roman is de geestestoestand van alle betrokkenen, de zoekactie op zich is secundair. Het is hierdoor geen thriller maar een psychologische roman.

Gaige vertelt het verhaal vanuit het standpunt van diverse personen: van Valerie, van haar familie, van mensen van het reddingsteam en van personen die haar gezien hebben op de wandeltocht. Zeker als de zoekactie na tien dagen nog geen enkel resultaat opgeleverd heeft, maakt dit heel wat emoties los bij alle betrokkenen.

Valerie begint een dagboek te schrijven in de vorm van brieven aan haar moeder. Feitelijk zijn dit gesprekken met haar, over huidige toestand maar ook over haar leven, over haar keuzes en haar inzichten. Ook de psychische toestand van de Bev Miller wordt indringend beschreven, vooral de mentale druk bij haar door het uitblijven van enig resultaat van haar zoekwerk. Gaige beschrijft op deze manier de moeder-dochter relatie, de echtelijke relatie, het omgaan met tegenslagen, de mentale strijd om niet op te geven.

Niet alle verhaallijnen zijn duidelijk vervlochten en de reden in het verhaal waarom ze verloren is gelopen vond ik zeer ongeloofwaardig, waardoor ik wrevelig werd. De beschrijving van de geestelijke gesteldheid van de betrokkenen wordt echter treffend verwoord, poëtisch soms. De stijl is sober, bijna onderkoeld, intiem, er is geen goedkoop drama, waardoor de wrevel verdween.

Het zijn vooral de reflecties van Valerie en van de oudere Bev(erly) op hun leven die me raakten. De schrijfstijl past bij het verhaal, alles klopte. Lees het traag, het is de moeite, het zal je niet onberoerd laten.