Ode aan het Nederlands

Toen iemand van mijn leesclub dit boek pitchte, wist ik helemaal niet wat te verwachten. Een roman, fictie, over het verdwijnen van het Nederlands? Uniek opzet, die zeker.

Ik heb me kostelijk geamuseerd. Kostelijk, een lettercluster waarvan we het disappearen misschien niet eens heel snel zouden opmerken, wie weet. ‘Een woord voor’ is de ultieme dystopie voor deze zoethebber van de eigentaal. De etymologielesjes die we bij elk heengaand lettercluster van de auteur cadeau kregen, nam ik er wat graag bij.

Nu en dan las ik korte stukjes voor mijn kinderen voor. Mijn zoon liet me één zin drie keer na elkaar voorlezen omdat ik telkens ‘dat’ bleef zeggen en hij al voldoende van mijn boek begrepen had om zeker te weten die die er niet kon staan. Welke woorden zijn er nog verdwenen, mama, vroegen ze zo nu en dan op die regenachtige zondag. Toen alle Jolanda’s aan de beurt waren, moesten we alledrie heel hard lachen. Ik heb ze nog niet eerder zo weten meeleven met míjn boek. Ze kennen hun moeder stilaan ook wel goed genoeg om te weten hoe ernstig ze het heengaan van het eigenlands neemt. Waar gaat die heen, waar gaat die heen?

Qua sfeer deed me het wat denken aan Stad der Blinden van Saramago of Het geschenk van Gaea Schoeters, het laatste uiteraard ook door de onbeholpen politici die een nooit eerder geziene crisis voor de kiezen krijgen en daar toch best klungelig mee omgaan.

Het is bovenal een ode aan ons Nederlands. De invloed van taal op ons denken en ons zijn wordt zo mooi beschreven. Iedereen geraakt compleet het noorden kwijt zonder onze mooie taal. Het Nederlands mag dan misschien “zo vlak als de weilanden” zijn, het is en blijft mijn eerste grote liefde.

Een waar geschenk voor germanisten, die boek.