Een blauwe bloem, je was er zeker van, en nu is ze rood...
“De zeventiende - Alex Schulman” *****
Twee leerlingen, die met elkaar vechten. Dan moet je als leraar de meest agressieve wegtrekken. Dat is wat Vidar, 45 jaar, ook doet. Te hardhandig blijkbaar. De vader dient klacht in wegens mishandeling.
Er zijn foto’s en filmpjes, die Vidar met ontzetting vervullen, maar zelf kreeg hij een black out. Huilend wordt hij door collega’s weggeleid. In afwachting van het onderzoek wordt hij geschorst.
In de obsessie om te begrijpen zal hij over grenzen gaan en zichzelf verder in nesten werken. Maar het kan niet anders. Hij moét.
De tijd dodend begint hij op te ruimen.
In de kelder is er die doos met spullen van zijn overleden vader. Er is dat adresboekje, met het telefoonnummer van de stuga, het zomerhuisje van hun jeugd. Als hij het in een opwelling draait, krijgt hij zijn gestorven vader aan de lijn.
Ook het nummer bellen wordt een obsessie. Afwisselend krijgt hij vader, moeder, zijn ouder zus Tora en de achtjarige versie van zichzelf aan de lijn.
Fragmentarische momenten, steeds van diezelfde ene dag. Hij brengt hem haast dwangmatig in kaart. Maar er blijft één ontbrekend gat. De sleutel tot het immense verdriet van de kleine Vidar, die hij wanhopig probeert gerust te stellen, te troosten.
Hij kan niet loslaten. Hoe zou je kunnen?
Een zoektocht van een diep verwonde man naar zichzelf.
Het magisch-realisme als je je innerlijke kind weet te helen.
De dialogen met de jonge versie zijn van een - ik zou zeggen - onbeschrijfelijke schoonheid, puurheid, diepgang, maar Schulman kán het beschrijven, op de zuiverste toon, met geen woord te veel, elk woord een stapje dichterbij.
Spanning en vertrouwen worden gestaag opgebouwd.
Je zit mee aan de telefoon. Je bent hém. Die grote trieste man en het jongetje dat hij wil doen lachen.
Ze doorbreken elkaars eenzaamheid die schrijnend is.
De gekende thema’s van Schulman, in verband met zijn eigen jeugd in een disfunctioneel gezin, komen terug. Hoe elk gezinslid op zijn of haar beurt getekend is, door het verleden en met nasleep in het heden. Hoe elk gezinslid op zijn of haar manier probeert te overleven.
Wie waakt en wie verdringt.
Sommige gebeurtenissen/beelden zijn genadeloos hard, andere kortstondige momenten van een onverwachte hoop, een sprankel tederheid.
Maar door en onder en over alles heen die eenzaamheid.
Door alles heen de onverbrekelijke liefde van een zoon, ondanks alles.
En in de diepte die sluimerende woede om wat hem is aangedaan.
Twee tijdlijnen die als verre planeten schijnbaar uit het niets met elkaar botsen. De brokstukken vliegen rond en samen met Schulman en Vidar raap je ze op handen en knieën bij elkaar. Het zal snijden als glas.
