Survivor’s guilt: Vluchten uit Iran maar voor altijd diep verbonden blijven
Lees zeker eerst de tip van Katelijne Morreel.
Mina is samen met haar familie gevlucht uit Iran en woont in Nederland. Ze blijft zich echter heel sterk verbonden voelen met haar geboorteland en met een leven dat het hare had kunnen zijn.
Wat mij geraakt heeft is het voortdurende schuldgevoel dat Mina’s leven overheerst Ze vraagt zich af of ze wel recht heeft op haar leven in Nederland. Ze beseft dat de onderdrukkingen, massamoorden, extreme vrijheidsbeperkingen ook een dagelijks onderdeel hadden kunnen zijn van haar leven. Ze leeft voortdurend mee, volgt het nieuws op de voet en neemt actie… waardoor ze nooit meer terug kan.
Eén van de ontroerendste fragmenten vond ik de verwijzing naar een lied ( ik moest het wel opzoeken)
“Een zanger maakt een lied waarvan de video tientallen miljoenen keren wordt bekeken. Shervin heet hij, en hij heeft tweets verzameld van Iraniërs die de redenen opsommen waarom ze demonstreren. Al die tweets beginnen met het woord ‘baraye’, dat ‘voor’ of ‘vanwege’ betekent; sommige redenen zijn wensen voor de toekomst, andere zijn omschrijvingen van de huidige omstandigheden. Ze variëren van het verlangen te kunnen dansen op straat tot de zon willen zien na een lange nacht, van de beschamende armoede tot de eindeloze tranen, van de gevangengezette intellectuelen tot de hemel waar men verplicht wordt in te geloven, van de vervuilde lucht tot de angst om in het openbaar te zoenen of cheeta Pirouz te zien sterven.Shervin heeft van al die redenen een poëtisch geheel gemaakt. Zo zittend in zijn kamer, zingend in een bronskleurige microfoon met zijn ogen dicht, belichaamt hij een heel volk dat diepdroevig is, maar dat in zulke mooie bewoordingen precies weet te benoemen waar het voor vecht. De hoop die uit dit nummer spreekt is niet strijdlustig – hij is zwaarmoedig en sensitief. Hij toont aan vanuit welke menselijkheid Iraniërs een nieuwe samenleving willen opbouwen.
De eerste keer dat ik het lied zie en hoor ben ik ontroerd, de paar volgende keren moet ik huilen, de honderden keren erna voelen nooit sleets aan. Ik luister het terwijl ik plamuur smeer op de muren van ons nieuwe huis en haat het dat ik met het vullen van deze gaten niets wezenlijks oplos.
Voor de krant schrijf ik een artikel over het nummer en interview mensen die me het helpen duiden.
De uren dat ik aan het artikel werk kalmeert de homp in mijn lijf. Het is mijn plicht om te verwoorden wat Iraniërs zo in het nummer raakt, in de hoop daarmee Nederlandse lezers te raken.”
Mina Etemad is journalist, podcastmaker en theater- en dansrecensent voor de Volkskrant. Wat we van het verleden bij ons dragen en hoe we daarmee het heden vormgeven is een terugkerend thema in haar verhalen. Daarnaast verdiept ze zich in dierenrechten en analyseert ze mens-dierrelaties in de kunst, media en maatschappij.
