Confronterend!

Alles dat uit de handen van Judith Vanistendael komt is prachtig én activistisch. De waterlanders is dat ook. Zo zo mooi, zo zo confronterend.

De waterlanders speelt zich af in 2071. Europa is quasi volledig onbewoonbaar door de klimaatverandering en Tommie moet met zijn oma en overoma vluchten naar Melbu, Noorwegen. Daar worden de vluchtelingen vakkundig opgevangen.

Vakkundig is een belangrijk woord. Een afstandelijk, efficiënt woord. Het toont de onmenselijkheid, het onbegrip, het gebrek aan medeleven. Je leeft mee met Tommie en zijn familie én tegelijkertijd word je aan het denken gezet over hoe wij nu met vluchtelingen omgaan en hoe we zouden willen behandeld worden als het in 2071 (of vroeger) onze beurt is om alles achter te laten dat ons lief is.

Vanistendael doet ons nadenken, ze raakt je in je hoofd, hart en buik. Geeft schoppen onder je kont, houdt je een spiegel voor. En dat op een prachtige manier. Haar tekeningen zijn immens mooi, ontroerend, vrolijk en soms hard. Het verhaal is confronterend en meeslepend. De grote rol voor het water als vijand maar ook als vriend die je omarmt tijdens het zwemmen is een grote plus voor mij.

Uitgeverij Oogachtend heeft het boek heel mooi uitgegeven. Wat het helemaal tot een boek maakt om te koesteren.