Overleven in Afghanistan, vluchten in vreselijke omstandigheden en ondanks alles blijven hopen en dromen

Qadir groeit op in een klein dorp op het Afghaanse platteland. Zijn ouders doen er alles aan om hun kinderen te beschermen, maar al op jonge leeftijd komt hij in aanraking met de harde realiteit van het leven onder de Taliban. Op een bepaald moment is vluchten geen keuze meer, maar een noodzaak.

Er zijn weinig boeken die ik een tweede keer lees maar omdat het zo’n indruk heeft gelaten deed ik het toch. Het is het waargebeurd verhaal van Qadir, als kind, als jongeman, als vader die na onnoemelijk veel leed uiteindelijk in België terechtkomt…waar het ook niet allemaal meevalt.
De manier waarop iedereen probeert om te blijven hopen en dromen op een zonnige toekomst, ondanks de verschrikkingen die ik me nauwelijks kan inbeelden, vond ik heel aangrijpend. Qadar kan het gelukkig navertellen, veel te veel anderen kunnen dat niet…

“Wat is mijn identiteit? De klanken van rammelende knikkers, keilende keien en ontploffende granaten? Ik wil de bewaker in kakikleding de geur van saffraan, de smaak van granaatappels en de kleur van smaragd laten zien. Ik wil hem laten voelen hoe het is om een leven lang als een mier te worden vertrappeld door de zware schoenzolen van mensen die mij en mijn volk dood willen. Ik wil hem de smaak laten proeven van een verbrande mond zonder dat die hete soep heeft gedronken of van het kwijl van honden die je willen verscheuren. Ik wil hem vertellen over de ogen van mijn vrouw, de stilte van mijn broer en de zorgen van mijn vader. Ik wil met hem de verhalen delen die in mijn lichaam en geest wonen, maar die computers en scans niet kunnen zien. Ze vertellen meer over wie ik ben dan het nummer van de kaart en de badge die ik moet dragen om mijn ‘identiteit’ aan te tonen. Pas in de schaduw van lijden krijg je zicht op jezelf. Maar de man heeft het te druk.”

Leo Bormans is onderzoeker, journalist en schrijver van boeken als The World Book of Happiness en The World Book of Hope. Hij ontmoet Qadir Nadery in het vluchtelingenkamp in zijn dorp en er staat een bijzondere vriendschap. Samen schreven ze een jaar lang aan dit verhaal.