Wow!!!!
Wat een geweldig boek (geen mooie cover maar laat dat je niet afschrikken)! Ik las De huilende libertijn omdat Nikki Dekker fan is van Andreas Burnier en ik ben fan van Dekker, dus…
De schrijfstijl van Burnier deed me trouwens een beetje denken aan die van Nicolien Mizee (die ik ook door Nikki leerde kennen) en waar ik ondertussen zelf een grote fan van ben.
Het boek verscheen voor het eerst in 1970 maar zou zo maar van nu kunnen zijn. Het sprankelt, bruist, is feministisch en activistisch én bevat best veel Engelse termen.
Burnier deelt sneren uit aan alles en iedereen maar ook aan zichzelf, via haar hoofdpersoon Jean Brookman. Zij is slim, intens eerlijk, sarcastisch en zit meer in haar hoofd dan in haar lichaam, terwijl ze eigenlijk immens gevoelig is. Ze heeft ook een geweldig idee om de wereld te ontdoen van het seksefacisme. Die Punners lijkt me wel wat, de hele academie en opleiding trouwens ook.
De 4de wand wordt vaak doorbroken de lezer wordt rechtsreeks aangesproken. Jean is trefzeker door haar rake observaties / typeringen / vragen. Wat ze bijvoorbeeld schrijft over kappers en g.g.’s (gevoelsgenoten) heb ik me ook al afgevraagd…
De huilende libertijn is flitsend en avontuurlijk zoals Marty Supreme met een instinctieve ondertoon zoals in The Chronology of Water, gemengd met een visionaire blik zoals in The Handmaid’s Tale.
Super geweldig dat uitgeverij Kleine Uil dit boek opnieuw heeft uitgebracht!
Synopsis
Nadat een studente filosofie een oudere vrouw ontmoet, gaat er een nieuwe wereld voor haar open die haar leidt naar Malaga, Santiago de Compostela, Athene en uiteindelijk Turkije.
