Stoer!

De dichter en de duivel is Lieke Marsman haar allerlaatste boek; zes dagen na haar veel te vroege overlijden verschenen.

Omdat ik alle boeken van Marsman gelezen en goed bevonden heb wist ik dat we met Lieke een immens groot talent gingen verliezen. Met De dichter en de duivel heeft ze zichzelf nog eens overtroffen, zonder haar zal de literaire wereld nooit meer hetzelfde zijn.

Nooit gedacht dat nostalgie ook vlijmscherp kon zijn. Op elke pagina krijg je als lezer wel een paar rake klappen in je gezicht, stompen in je buik of lach je vol leedvermaak met diegenen die met naam en toenaam geviseerd worden. Heel stoer.

De voetnoten laten je naar adem happen als je beseft dat het gaat om uitspraken die door echte (bekende mensen) zijn gedaan. De brieven van ChatGPT zijn ook geweldig (ironisch en triest).

Lieke Marsman, de schrijver, stierf ‘kicking and screaming’ en dat bedoel ik op een positieve manier. Haar levenslust, intelligentie, scherpe blik, nog scherpere pen, originele denkwijze en liefde voor het woord spatten van elke pagina in deze bundel.

Niets was ‘zo maar’ bij Marsman, alles was naast mooi ook een aanklacht en een schop onder de kont. In haar proza, poëzie, interviews (kijk zeker de Zomergasten-aflevering met haar terug) of podcasts, Lieke was altijd vol liefde voor het leven en de wereld. Ze gaf stof tot nadenken. Of dat nu over ufo’s, de liefde, sterven, ziek zijn, zalm of de duivel was.

Wat een gul geschenk schonk zij ons.