Hoe rouw stilletjes aan wat minder rauw wordt...

Van de vier boeken van Mélissa Da Costa die momenteel in het Nederlands vertaald zijn, vind ik dit misschien toch wel het mooiste.

Bij haar eerste boek, "Al het blauw van de hemel", heb ik lang getwijfeld om het te lezen. Was het echt zo goed of was het gewoon een hype en was het toch wat overroepen? Conclusie: het was echt zo goed...

Toen "De dagen die komen" uitkwam, twijfelde ik echter weer om het te lezen want zou het wel kunnen tippen aan het vorige?

Ook deze keer werden mijn verwachtingen mooi ingevuld.

Het is weer een boek over afscheid nemen. Totaal onverwacht verliest Amande haar partner en staat haar leven op zijn kop. Om te ontsnappen aan het intense verdriet, verhuist ze tijdelijk naar een oude, leegstaande boerderij. Ze sluit zich af van alles en iedereen. Na een tijdje vindt ze in het huis een aantal oude tuinkalenders waarop de vorige bewoonster een aantal aantekeningen genoteerd heeft. De schrijfsels en krabbels van mevrouw Hugues en het werk in de tuin, brengen weer wat structuur in Amandes dag en stap voor stap probeert ze haar nieuwe leven vorm te geven. En zoals de tuin in de lente weer ontwaakt, bloeit ook Amande stilletjes aan weer open, met vallen en opstaan...