Vrouwen in de jaren 60 op zoek naar een zinvol leven

Vier jonge vrouwen bespreken in hun leesclub “The Feminine Mystique” van Betty Friedan. Het boek doet hen nadenken over hun eigen leven, hun ambities en hun keuzes.

In een gesprek met haar 89-jarige moeder vertelde deze aan de schrijfster dat het lezen van “The Feminine Mystique” haar levenshouding had veranderd. Het boek verscheen in 1963 in Amerika en stelde heel wat pertinente vragen inzake het leven en de rechten van vrouwen. Mede hierdoor volgde korte tijd later de tweede emancipatiegolf. Dit gegeven inspireerde Bostwick tot het schrijven van “De boekenclub voor dwarse huisvrouwen”.

Bostwick laat in deze roman vier jonge vrouwen het boek bespreken in hun leesclubje in Virginia in 1963. Het zijn blanke vrouwen die in een nette buitenwijk wonen en financieel onbezorgd zijn. Op het eerste zicht leiden ze een zorgeloos bestaan, maar al snel blijkt dat ze hun leven “anders” willen zien. Wat ze dan eigenlijk willen is echter niet altijd duidelijk, ook niet voor henzelf.

Begin jaren 60 werd van jonge vrouwen verwacht dat ze trouwen en kinderen te krijgen. De zorg voor het gezin was hun taak, de man zorgde voor het inkomen. Maar vrouwen revolteerden, ook zij wilden verder studeren, buitenshuis werken, carrière maken en financieel onafhankelijk zijn, wat toen quasi onmogelijk was. Bostwick vertaalt deze frustraties op een geloofwaardige wijze in het verhaal. De tekening van sommige mannen was me toch wat karikaturaal, zeker in het begin van het verhaal, maar deze wrevel verdween gaandeweg.

De vier hoofdpersonen behoren allemaal tot de betere klasse. Ze hoeven niet te werken “om den brode” ze kunnen zelf kiezen wat ze willen doen en hoe lang. Bostwick geeft zelf in het boek aan dat sommigen deze keuze niet hebben, zoals alleenstaanden, lager geschoolden en minderheden die te maken hebben met de rassendiscriminatie.

Bostwick stelt de vraag wat tot de verandering heeft geleid, het boek, de bespreking of de vriendenkring. Ze geeft zelf aan dat de vriendschap, meest bepalend was. (p315)

“Betty Friedans boek heeft mijn leven niet veranderd, maar het heeft me geïnspireerd om op zoek te gaan naar een beter leven, een leven dat echt bij me past, én ik heb reisgenoten gevonden. … En dàt heeft mijn leven veranderd”

Het is hierdoor ook een ode aan de vriendschap, gegoten in de realiteit van begin jaren 60 in Amerika. Het blijft echter een verhaal van de betere klasse, wat nog eens benadrukt wordt in het laatste hoofdstuk dat zich afspeelt in 2006 – na 43 jaar dus. Erg jammer.

Een vlot geschreven boek over een boeiende periode.