Pijnlijk mooi.

Brandend geheugen. Door: Marek Torcík.

Brandend geheugen wordt vergeleken met de boeken van Ocean Vuong en Edouard Louis. En dat klopt helemaal. De armoede, het geweld, gay zijn én in het geval van Vuong: het poëtische taalgebruik, zijn vergelijkbaar.

Het is mooi als verhalen van over de hele wereld een kern van herkenbaarheid met zich meedragen, zodat lezers zich minder alleen voelen en beseffen dat we eigenlijk allemaal gelijk zijn. Het is minder mooi in het geval van geweld, discriminatie, intergenerationeel trauma, alcoholmisbruik en verwaarlozing.

Het overlijden van de opa van de schrijver Torcík zet een carrousel in gang die herinnering na herinnering doet opwellen, beelden draaien rond en tonen je het verhaal via ogen van verschillende generaties.

Door de je-vorm blijf je op de één of andere manier, zelfs tijdens de meest heftige scènes, een buitenstaander. Iemand die huilend, boos, schreeuwend aan de kant staat en wil ingrijpen.

Een heftig verhaal op een poëtische manier neergeschreven. Verhalen, boeken, getuigenissen, memoirs zoals dit zijn zo belangrijk. Alleen zo komen we (hopelijk) ooit tot een wereld waarin liefde gewoon liefde mag zijn.