(T)Rouw met een hoek af...

“Blijf - Adeline Dieudonné” ****

Het zal je maar overkomen: je bent met je minnaar, M., een paar dagen in een chalet in de bergen en hij sterft aan een hartaanval als hij gaat zwemmen in een meer.

De vrouw, die het altijd prima vond om zijn minnares te zijn - in samenwonen is ze niet zo goed, of té goed, maar voor hém, niet voor zichzelf – wil M., die naast minnaar ook haar beste vriend is, nu niet afgeven. Niet dat ze iets tegen de wettelijke echtgenote heeft, M. hield van zijn vrouw. Die dat moet weten. Die moet weten dat de minnares haar niets heeft afgepakt. De schuldige is het meer.

Maar nu heeft zij het recht om als eerste te rouwen, anders komt het er niet meer van. Dan verdwijnt hij in andere handen.

Ze hijst het lijk in haar auto en gaat ermee op een roadtrip, terwijl het ongenadig aan zijn ontbinding begint.

Intrigerend, origineel, bizar, op het absurde af.

Tegelijk bij momenten o zo pijnlijk.

Dieudonné bereikt voor het personage een fascinerende dynamiek tussen ‘van het padje af zijn’ en nuchtere, haast koele en toch ironische zelfanalyse. De flashbacks geven een boeiende en herkenbare psychologische inkijk in hoe de vrouw in haar relaties en het moederschap staat. Tussen wat ze zichzelf wijsmaakt, hoe het echt is en wat ze er uiteindelijk uit leert.

Soms lijken de gebeurtenissen onderweg té. Erover. Op het randje van geloofwaardigheid. Anderzijds triggeren ze de vrouw om nog dieper in het eigen net verstrikt te raken. Mijn serieuze kant bedenkt dan dat die ‘buitenstaanders’ de vrouw van haar eigen proces afleiden, haar uit de intimiteit met M. en zichzelf halen, dat het onrecht aan oprechte rouw is. Maar laat rouw uit zijn geijkte kastje halen nu wellicht net de bedoeling zijn.

De taal van Dieudonné is spitsvondig, wars van sentimentaliteit, krachtig, en bij momenten zeer wijs.

De karaktertekeningen met zwart potlood, soms hard, soms zacht.