Poëtisch verdwalen in halve levens

Dit boek greep me vanaf de eerste regel. Het is meteen duidelijk dat de schrijver geen debutant is, maar ondermeer al een stevige reputatie heeft opgebouwd als dichter. Ze neemt de lezer mee in een universum waar twee gekwetste zielen elkaar na jaren weer ontmoeten en eventjes elkaars veilige haven kunnen zijn. Het evenwicht is broos en als lezer weet je dat het niet kan blijven duren, maar toch had ik het einde niet verwacht.

Doorheen het boek leer je de personages kennen. Willem en Ilara vertellen het verhaal. De schrijver wisselt elk hoofdstuk van perspectief wat handig wordt aangegeven door een ander lettertype. De belangrijkste gemene delen in hun verleden is de mysterieuze Robin, een meisje die steeds in mysterie gehuld blijft omdat ze geen eigen stem heeft in het boek. De twee vertellers omschrijven haar haast als een engel, een larger-than-life figuur.

Het boek roept vragen op, ook ethische vragen. Zo is de band tussen Robin en Ilara wel heel hecht voor leerling-leerkracht, maar tegelijkertijd heb je als lezer wel sympathie voor de beslissingen die Ilara neemt. Alleen een goede schrijver kan dergelijke vragen oproepen zonder dat je als lezer meteen een oordeel velt vanuit een moreel superioriteitsgevoel.