Na de oorlog zijn er alleen slachtoffers

Henry Benett is gewond thuisgekomen van het front maar is vervreemd van zijn leven van voor de oorlog, van zijn ouders, van zijn verloofde. Hij besluit om terug naar Ieper te gaan.

Henry was soldaat in het Engelse leger, die behoorde tot de groep die de Duitsers overwon, maar hij voelt zich geen overwinnaar, wel een slachtoffer.

Aline beschrijft de ontreddering in de loopgraven voor de soldaten, het slijk, de angst, de chaos, de geur van ontbinding, de verzonken lijken. Onmenselijke belevenissen die bij de soldaten blijvende psychische schade veroorzaken.

Wat moet je naar het thuisfront schrijven in de loopgraven ? Moet je schrijven over de ontreddering of nietszeggende halve leugens noteren ?

De mensen thuis hebben het moeilijk en moeten zichzelf zien te redden als gezinsleden gaan vechten, als ze omkomen of zwaar gewond terugkeren. En zij die terugkeren zijn veelal getekend.

Na de oorlog zitten de mensen in de Westhoek met een land vol munitie, puin en gesneuvelden. Akkers zijn onvruchtbaar, gebouwen vernield. Toeristen komen kijken naar het slagveld, mensen gaan op zoek naar begraafplaatsen, naar vermisten.

Aline Sax schrijft dit boek in een zuivere taal. Er zijn geen helden, geen grootse daden. Ze schrijft over de excessen met het gifgas, het gebruik van alcohol en drugs, de zelfverminking om maar naar huis te kunnen, de doodsangst bij de raids die uitgedacht worden door officieren in veilige bunkers. Er zijn geen goeden, geen slechten, enkel kleine mensen, en veel slachtoffers.

In het boek stelt Henry dat zoveel onmenselijkheid niet mag vergeten worden, maar hij vraagt zich af hoe je een oorlog moet gedenken. Dit boek is een goede manier, het is een monument met als thema: nooit meer oorlog.