Vertroosting verpakt in een uniek genre!

Al bij de eerste zinnen merk je dat de schrijfstijl van Annet Schaap iets poëtisch heeft. Het is zo mooi en lieflijk geschreven, als lezer wil je je echt in de woorden wentelen. Er hangt wel een schaduw van melancholie over het verhaal. Een verdriet dat je als kind zeer rechttoe rechtaan zult vinden, maar dat als volwassene heel herkenbaar aanvoelt. Een schaduw die door dapperheid en volharding zich langzaam gaat verschuiven. Langzaam, met hier en daar nog een verrassende wending, waardoor het plot zeker niet verveelt.

De schrijfster heeft hier een uniek genre gevonden, dat door een breed leeftijdspubliek enthousiast werd onthaald. En terecht! Thema’s zoals schuld en het onuitgesprokene, vergiffenis heeft de schrijfster zo wondermooi, en soms gelaagd, beschreven:

“Schuld is een rot ei dat heen en weer gegooid wordt, verder en verder. Niemand wil het vangen, niemand wil de smurrie over zich heen krijgen.” (blz. 27)

Citaten voelen aan als een gedicht, terwijl andere beschrijvingen dan weer zeer beeldend zijn. Waar het verhaal herkenbaarheid oproept, voelt het ook aan als een laag troost. En wie heeft er geen vertroosting nodig in het dagelijks leven? Lampje gaat een dekentje zijn in de verwrongen donkerte die ons soms overschaduwt.

De schrijfster geeft zaken zoals boeken, ramen en een huis een stem, dit maakt het leesfeestje compleet. Ingenieus gevonden! Emoties worden benadrukt doordat onze fantasie meermaals geprikkeld wordt. De personages, de fantasie, de schrijfstijl, de opbouw en de illustraties maken van Lampje een perfect geheel.

Aan de niet-lezers: jullie missen heel wat, dus neem dit toegankelijk boek eens vast.

Aan de lezers, stap mee in het leven van Lampje.