Hoe je het noodlot overleeft

“Hoe ik de vissen ontmoette - Ota Pavel” ****

Ota Pavel is geboren in hetzelfde jaar als mijn moeder, in 1930. Dat is een andere tijd. De wereld was nog anders, in Tsjechië ongetwijfeld nog meer dan in Antwerpen. Dan in de stad.

Pavel heeft de puurheid van de natuur bewaard, waar stilte nog iets betekent.

Hij kon nog kind zijn, hij was de jongste van de drie broers. Voor de anderen sneed de oorlog dwars door hun jeugd, waar ze een niet te stillen heimwee naar zouden bewaren.

Een jeugd in het teken van vissen en verhalen, want die twee horen onlosmakelijk samen. De grootste vis. De gouden palingen. De lekkerste recepten.

Vader en oom Prosek waren geboren verhalenvertellers. Ze hadden het vissen en de rivier in hun bloed. Gaven het van generatie op generatie door, zoals je liefde doorgeeft. Alleen word je van vissen een leven lang gelukkig en van de liefde van en voor een vrouw meestal maar kortstondig.

Dat is maar één van Ota’s mijmeringen… Er schiet een leven door je hoofd als je zit te vissen of je vangst in de ogen kijkt. Dagen van overwinningen en van nederlagen, en beide moet je leren.

Een verhaal van familiebanden en het gedeelde bloed dat is wat de rivier voor de vissen is. Ogenschijnlijk gebeurt er niets, zoals zelfs aan de oppervlakte van de zee nauwelijks iets gebeurt. De echte, grootse dingen gebeuren onder water. Alleen je hengel kan ze zien, hij is je ogen voor daar beneden.

Pavel schrijft over zijn jeugd, zijn leven, het geluk van de kleine dingen, het leven en de dood, en over zijn gekte, hoe hij zich van het leven wilde benemen en het toch niet deed.

‘Door het vissen heb ik geleerd geduldig te zijn en de herinneringen hebben me geholpen te leven.’

Vissen is de ultieme vrijheid en daarom doe je dat het best alleen, hoezeer je ook van de mensen houdt, zeker als het vissers in hart en nieren zijn zoals jij.

Aan de bovenlaag een wat naïef verhaal met simpele zinnen, soms misschien te simpel, afgewisseld met rijke beelden die er dan soms weer over zijn, maar tegelijk de romantiek van dit boek vormen, de schone ziel, schiet door mijn hoofd…

Een mix van melancholie, wijsheid, humor.

Op mijn nachtkastje ligt ‘Hoe een reebok ons leven redde’ van hem klaar.

Met een verhelderend en waardevol voorwoord van Jan van Meersbergen, die terecht aanraadt het boek als een parabel te lezen.