Wie nood heeft aan een licht en ontspannend verhaal

Joël Dickers vorige verhalen kan je indelen onder het genre psychologische romans met een hoog thrillergehalte, nu slaat de schrijver een nieuwe weg in. In het nawoord schrijft hij: “Ik zocht een manier om zowel jong als oud aan te spreken, een verhaal dat zin geeft om te lezen én om voor te lezen, zonder onderscheid”. Wat mij betreft is hij daar zeker in geslaagd.

Met Het rampzalige bezoek aan de dierentuin laat Dicker ons kijken door de ogen van een kind. Meer nog, hij slaagt erin om thema’s als democratie en gelijkheid aan te reiken. Verwacht geen ellenlange, complexe zinnen of lyrische taal. Nee, het verhaal blijft toegankelijk voor iedereen. Eenvoudige, heldere taal voert de scepter in dit avontuur van de charmante jonge Joséphine en haar vrienden. We kijken door de ogen van ongefilterde personages met hier en daar wat absurde situaties. Deze twee elementen brengen zeker een lach op je gezicht.

Na het rampzalige bezoek in de dierentuin krijgt Joséphine geen toetje. Erger nog, alle ouders van de bijzondere school blijken onderling contact te hebben gehad. Om haar ouders te laten begrijpen wat er precies misliep tijdens dat rampzalige bezoek, moet Joséphine haar verhaal doen. Dat een ramp zelden alleen komt, maakt de volwassen Joséphine later duidelijk in het boek, waarin zij terugblikt op die vreselijke gebeurtenis.

Dit boek zou ik vooral aanraden aan volwassenen die in een leesdip zitten of genoeg hebben van zware thema’s. Wie nood heeft aan een licht en ontspannend verhaal, zit met Het rampzalige bezoek aan de dierentuin helemaal goed. Tegelijk kan je het verhaal samen lezen. Hoe fijn is het om dit verhaal te delen met een kind tussen tien en twaalf jaar en er nadien over te praten? Precies daar ligt de kracht van dit toegankelijke en avontuurlijke boek.