Goede bedoelingen en blinde vlekken

Ik ga eerlijk zijn, Emma Woodhouse is een karakter om gek van te worden. Ze vertrekt vanuit een bijna vanzelfsprekende superioriteit. Ze is rijk, slim en overtuigd dat ze het leven doorheeft, en dat gevoel van "ik weet het wel beter" sijpelt in alles wat ze doet. Ze bedoelt het allemaal goed, absoluut, maar haar hulp is vaak getekend door arrogantie... Ze kijkt neer op iedereen die onder haar staat (ook al heeft ze dit zelf niet door en is het vaak subtiel), vult in en stuurt bij, zonder echt stil te staan bij wat dat voor anderen betekent. En toch blijf je lezen.

Er gebeurt op het eerste zicht niet veel, dagelijkse bezoeken, gewone gesprekken, kleine alledaagse misverstanden, maar Jane Austen maakt daar iets strafs van. Met droge humor en veel oog voor detail toont ze hoe mensen zichzelf graag zien, en hoe dat botst met de realiteit.

Het tempo ligt traag, en dat past perfect. Voor mij was Emma dan ook gewoon een perfect boek voor deze winterdagen. Een verhaal om mee te vertragen. Wij gingen een weekendje ontspannen in Kalmthout, wandelen, lekker eten en vooral veel lezen en dan valt zo’n roman exact op zijn plaats, gewoon de tijd nemen.