LEESWEE

Na het lezen van de zeven verhalen uit de jongste worp van Keegan heb ik leeswee, heimwee naar de prachtige verhalen uit deze bundel.

Twee langere verhalen, "De boswachtersdochter" en "De nacht van de lijsterbessen" , vooral het laatste hakte er bij mij diep in.

Een man heeft het opgegeven een vrouw te vinden en koopt zich een geit als gezelschapsdier. In het huis naast hem, ooit bewoond door een pastoor, woont nu een vrouw die men niet kent in de kleine Ierse gemeenschap. Die twee personages ontwikkelen zich in het verhaal, ongewoon, menselijk en toch speciaal.

Personages beschrijven die menselijk blijven maar toch blijven boeien, met kleine menselijke kantjes, maar met een eigen, wat speciaal verhaal, niemand doet het haar na. Een man die samenleeft met een geit, een vrouw die rond haar huis in het gras watert, een pastoor die één maal zijn gelofte van kuisheid breekt, ondanks deze eigenaardigheden blijven zij eenzaam, zoeken elkaar, zoeken universele waarden.

Keegan weet als geen ander met weinig woorden veel te zeggen, ze weet sfeer te scheppen en is origineel, meer moet dat voor deze lezer niet zijn.