Stof tot nadenken

Aline is de nieuwe roman van Heleen Debruyne en het is tevens de naam van het hoofdpersonage.

Hier en daar las ik al de commentaar dat het niet echt een makkelijke vrouw is om mee samen te wonen maar haar man ook niet, me dunkt. Oké, Aline is geen wandelend zonnetje, ze is vaak boos, maar bovenal lijkt ze me heel teleurgesteld. In haar rol als vrouw van, moeder van en haar plaats als vrouw in de wereld überhaupt.

Het boek toont haarscherp aan dat het kapitalistische patriarchaat nog steeds zegeviert en dat het huwelijk voor een vrouw niet de fijnste plek op aarde is, sterker nog: het is vaak de gevaarlijkste plek. En of je dan geld hebt of niet, tot de ‘betere klasse’ behoort of niet, dat maakt allemaal geen verschil.

Veel lichtpuntjes zijn er niet in Aline’s leven en dus ook niet in het boek. Dat maakt het geen louter ontspannende leeservaring. Maar wel een heel boeiende. Dankzij de korte en soms heel korte hoofdstukken, de afwisseling tussen beschrijvingen van het dagelijkse leven en gesprekken met de (mannelijke) psycholoog én de slimme, vlotte pen van Debruyne leest dit boek wel enorm vlot. En laat het je achter met veel stof tot nadenken.