'kamers' Sandrine Verstraete – Jean D.L.
Twaalf jaar na haar debuut r mp neemt Sandrine Verstraete de poëzie terug op. Kamers is een zoektocht naar nieuwe vormen. In beeldende en zintuiglijke taal tast de tekst naar de mogelijkheden van woorden en lichamen en wordt nagedacht over hoe we onszelf construeren als individu.
Live brengt ze teksten uit kamers samen met gitarist Jean D.L., in wiens muzikale universum gitaar, toeval en field recordings echo’s oproepen van filmische landschappen, verbeeldingsvolle en heiige soundscapes, waarin het zwart-wit pelliculegeruis de camerabewegingen van Stan Brakhage ontmoet.
kamers
Sandrine Verstraete is één van de 6 genominieerden voor de Herman de Coninckprijs 2026
De jury: "Sandrine Verstraete kan met haar bundel kamers elk soort lezer voor zich winnen: rationeel of affectief, geduldig of gulzig. Haar taal is even analytisch als sensitief, even bedachtzaam als wild, even op zichzelf gericht als naar buiten. kamers is zorgvuldig gecomponeerd met betekenisvolle motieven, structuurbevorderende afdelingen en een vernuftige verweving van begin en eind, maar elke pagina bevat ook iets ruigs. Daar dwalen immers ‘roedels wild/gelispel’ en bijten haar frasen ‘als een inhalig jong’. Verstraetes aandacht voor architectuur en de taal geeft de bundel iets zeer concreets en materieels. Tegelijkertijd heeft kamers ook iets van een bezwerende koortsdroom door de prikkelende, soms absurde beelden en meeslepende ritme en klank. De lezer kan zich te midden van nimfen bevinden, tussen de muren van een eigenaardig ontworpen huis of diep in de buik van een walvis. De personages in kamers hebben iets oneindigs, onder het huidige schuilt altijd het verleden: ‘ruïne op ruïne, gestapelde structuren.’ Met haar taal bouwt Verstraete identiteiten die even gelaagd zijn als haar imposante poëzie zelf. In kamers echoën een complexe polyfonie, een veelheid (‘deze kamer is alle kamers’) en een veelduidigheid die in een tijd als de onze levensnoodzakelijk zijn."
